De Raad voor Cultuur

May 21, 2012

heb ik vele malen uiterst kritisch bejegend. Vaak heb ik de Raad verweten teveel als een belangenbehartiger voor de cultuursector op te treden. In mijn proefschrift heb ik de Raad voor Cultuur zelfs vergeleken met de Joodse Raad: pijnlijke keuzes maken voor een overheid die zelf schone handen wil houden. Maar wie zware kritiek uit, moet ook lof toe kunnen zwaaien als daar aanleiding voor is.

Die aanleiding is er in het vandaag gepresenteerde rapport Slagen In Cultuur. De titel is voor meerderlei uitleg vatbaar maar dat is de inhoud niet, als ik op de verslaggeving in de NRC afga. Hier spreekt een onafhankelijke adviesraad die harde kritiek heeft op de bureaucratische voorschriften van de overheid waardoor een optimale besteding van schaarse middelen wordt gehinderd. Minstens zo fors is de kritiek op de sector die in het algemeen wordt beschuldigd van onberedeneerd wensdenken en zich weigert aan te passen aan de nieuwe realiteit. Ook op instellingsniveau worden er harde noten gekraakt waarbij grote namen niet worden gespaard. Interessant is dat in een enkel geval de Raad instellingen een tweede kans biedt waarmee de indruk wordt gewekt dat de Raad zich oprecht bekommert om de toekomst van bepaalde organisaties. En of dit allemaal nog niet fraai genoeg is, wordt er voor de komende tijd een offensief van adviezen aangekondigd waarmee het cultuurbeleid voor de komende jaren werkelijk geherstructureerd kan worden.

Ik heb de afgelopen jaren vaak een pleidooi gehouden voor het Engelse model van een Arts Council. Wat mij betreft kan deze Raad gekandideerd worden voor deze functie: daarvoor hoeft de Tweede Kamer alleen maar afstand te doen van haar prerogatief om het beschikbare budget te verdelen. Het zou voor de ontwikkeling van de sector een zegen zijn als dat zou gebeuren!

Comments are closed.