Ruzies, relletjes en schandaaltjes!

June 26, 2012

Veroorzaak reuring, dat is het advies van Arjo Klamer aan de kunstwereld om meer publiek te trekken. Hij schijnt dat onlangs op het Congres Podiumkunsten te hebben verteld en vandaag mag hij dat in de Volkskrant toelichten. Zorg dat er over je gesproken wordt, doet er niet toe hoe. Ruzies, relletjes en schandaaltjes nodigen je publiek uit partij te kiezen en daarmee ontstaat betrokkenheid. Dat destilleerde ik uit het interview.

Het lijkt erop dat Klamer zich laat inspireren door het wel en vooral wee van het Nederlands elftal tijdens het EK: een heel volk in de ban van een niet presterend voetbalteam. Dat moet wel voortkomen uit de ruzies, relletjes en schandaaltjes waarmee het team zich heeft omgeven!  Het is bovendien het marketingconcept dat de Telegraaf al decennialang de grootste krant van het land doet zijn.

Het is een redenatie die zelfs aan de borreltafel niet lang stand zal houden door het ontbreken van enig analytisch fundament of causaal verband. Het is verbazingwekkend hoe Klamer die zijn landelijke bekendheid vooral ontleent aan zijn originele kritische denkwijze aangaande de euro, dat op zijn eigen vakgebied der kunsten achterwege laat. Het is evident dat de betrokkenheid van de Nederlandse bevolking met de gesubsidieerde kunsten gering is. Dat kan al sinds 1984 uit onderzoeken van het Sociaal Cultureel Planbureau worden geconcludeerd. Daar staat tegenover dat het enthousiasme voor de musicalproducties van Joop van den Ende in die periode enorm is toegenomen. Een belangrijk verschil tussen deze twee entiteiten is de energie die gestoken wordt in marketing. Van den Ende liet onlangs weten bij de lancering van het Blockbusterfonds dat in zijn visie een marketingbudget van 25% van het totaal, heel normaal is. Bij de gemiddelde gesubsidieerde kunstinstelling komt dat doorgaans niet boven de 5% uit. De onderliggende filosofie is dat ‘alles voor de kunst’  moet worden ingezet waarbij volledig voorbij gegaan wordt aan het kernprobleem: hoe vind ik publiek voor mijn kunst.

Van den Ende is zich wel altijd bewust geweest van dit kernprobleem blijkens zijn grote marketingbudget. Dat werd ook niet besteed aan ruzies,relletjes en schandaaltjes maar aan uitgekiende marketingstrategieën waardoor zijn naam inmiddels een kwaliteitskeurmerk is geworden. Een dergelijke aanpak lijkt mij beter aan te sluiten bij het zelfbeeld van de kunstensector.

Comments are closed.